درباره چهره عشق

 

The Face of Love

 

چهرهٔ عشق فیلمی آمریکایی به کارگردانی آری پوسین و محصول سال ۲۰۱۳ است.

داستان دربارهٔ زنی است که با مرد نقاشی آشنا می‌شود که شباهت زیادی به شوهر مرحومش دارد و…

نیکی بیوه‌ای است که همسرش گرت را از دست داده ولی نتوانسته با این موضوع کنار بیاید. او که پنج سال است تنها زندگی می‌کند روزی با مردی به نام تام مواجه می‌شود که درست مثل شوهر مرحومش هنرمند است و البته دقیقاً شبیه اوست. نیکی با تام آشنا می‌شود و رابطه‌ی عاطفی میان آن‌ها شکل می‌گیرد. اما این سؤال مطرح می‌شود که او واقعاً تام را دوست دارد یا تصویر مردی که تام دقیقاً مثل اوست؟

نظر: صورت عشق درام عاشقانه‌ی جذابی است که متأسفانه از بخش پایانی فیلم‌نامه‌اش بزرگ‌ترین ضربه را خورده است. ساختار سه‌پرده‌ای به‌درستی رعایت شده و دو بخش اول کاملاً رضایت‌بخش است و تماشاگر را همراه می‌کند (حتی ایجازهای روایی/ بصری درخور توجهی را از نویسندگان و کارگردان می‌بینیم)؛ اما بخش سوم و پایانی فیلم که می‌توانست آن را به یک اثر به‌یادماندنی تبدیل کند و فیلم را به بار بنشاند، در واقع تمام دستاوردهای بخش‌های پیشین را بر باد می‌دهد.

آنت بنینگ و اد هریس در قالب شخصیت‌های اصلی این داستان عاشقانه بازی‌های قابل‌قبولی ارائه داده‌اند و تماشاگر بی‌توجه به سن‌وسال بالای‌شان، آن‌ها را به عنوان یک زوج عاشق می‌پذیرد و احساسات‌شان نسبت به یکدیگر را باور می‌کند. این در حالی است که رابطه‌ی عاشقانه‌ی دو آدم سن‌وسال‌دار به‌راحتی می‌تواند دافعه‌برانگیز از کار دربیاید؛ به عنوان نمونه می‌توان از فیلم گلوریا (سباستین لِلیو، ۲۰۱۳) نام برد که رابطه‌ی پرجزییات شخصیت‌هایش برای عموم تماشاگران فاقد جذابیت است.

بخش سوم فیلم بر خلاف دو بخش اول، سرهم‌بندی‌شده یا جمع‌وجورشده به نظر می‌رسد؛ به عنوان مثال فروپاشی روحی زن در این مرحله روی می‌دهد ولی فیلم خیلی ساده و سریع از آن عبور می‌کند که پذیرفتنی نیست؛ به‌خصوص از این حیث که از ابتدای داستان احتمال این فروپاشی و ضربه‌ی روحی/ روانی مطرح می‌شود. تفاوت زاویۀ دید در تابلوی «صورت عشق» و نمایی که فیلم با آن به پایان می‌رسد هم جای سؤال دارد و به‌نوعی از میزان تأثیرگذاری پایان‌بندی فیلم می‌کاهد.

دومین تجربه‌ی کارگردانی اِری پازین در مجموع بیش‌تر از اولین فیلمش مورد توجه منتقدان قرار گرفته است ولی او هم‌چنان جای کار و پیشرفت دارد. در سایت «متاکریتیک» ۲۳ نقد بر صورت عشق نوشته شده که امتیاز میانگین ۵۱ از صد را برای آن به ارمغان آورده است. رکس رید (نیویورک آبزِروِر)، شریلین کانلی (ویلج ویس) و جاستین چنگ (ورایتی) فیلم را بیش‌تر از بقیه‌ی منتقدان دوست داشته‌اند و همگی به شیمی فوق‌العاده‌ی آنت بنینگ و اد هریس در قالب شخصیت‌های اصلی فیلم اشاره کرده‌اند.

لو لومنیک منتقد مطرح «نیویورک پست» هم چنین نوشته است:

«این، بازی حیرت‌انگیز بنینگ و هریس است که باعث می‌شود این فیلم نقص‌دار و پراحساس، ارزش تماشا کردن را داشته باشد.» حتی در میان منتقدانی که بر فیلم نقدهای منفی نوشته‌اند هم کسانی پیدا می‌شوند که بازی این دو بازیگر را تحسین کرده‌اند؛ به عنوان نمونه میک لاسال از «سن فرانسیسکو کرانیکل»: «جان لنون یک بار گفت اگر به او یک توبا (نوعی ساز بادی بزرگ) هم بدهند می‌تواند از آن آوای قابل‌قبولی درآورد چون یک هنرمند است. صورت عشق هم بنینگ و هریس را در حال نواختن توبا به ما نشان می‌دهد که بالأخره می‌توانند از آن آوایی درآورند؛ البته این کافی نیست.»

فیلم‌های پیشنهادی

بازیگران چهره عشق

دست اندرکاران چهره عشق

دیدگاه‌های چهره عشق